I don’t think that I have any special qualities about me. I honestly think that I’m just a normal boy trying to live a normal life. No talents, no features, just a normal guy. But there are things that I can do well at. For example I love journalism. I love to try new things and search for activities. The ‘special’ thing that I take a lot of pride in, though, is how weird I am. But i love the fact that I’m weird. One of the things that make me special is that I make people laugh. I think that’s all that makes me special.

Ուրախություն

Ամբողջ օրը նա տխուր էր, ու մոտ էր այն պահը, երբ պիտի կարծեր, թե մարդիկ առաջինը ստեղծել են «տխրություն» բառը։

Հետո նա հիշեց, թե ինչպես մի պատմվածքում, երեկույթի ժամանակ ծանոթանում են մի տղա ու մի տխուր աղջիկ։ Հետո երեկույթ բառը նրան հիշեցրեց ընկերոջ տգեղ ընկերուհուն, որն իրեն երեկույթի էր հրավիրում։

He was sad. Yeah, he was sad all day long and moment, that he thought that people were the first to create the word «sadness» was close.

Than he remembered, how a boy and a sad girl met at a party, in one story. Then the word “party”  reminded him about his friend’s ugly girlfriend, who invited him to a party.

Նա սթափվեց այդ բոլորից ու սկսեց մտաբերել, թե ինչու է հիշել այն տգեղ աղջկան։ Իր հիշածները նա նորից վերհիշեց եւ նորից ու նորից զարմացավ իր վրա։ Ապա մոտեցավ գրամեքենային։ Նա գրող էր ու տանել չէր կարողանում իր հաջողված գործերը։ Որովհետեւ բոլորն էլ հավանում էին դրանք ու կարծես ուրիշինն էին արդեն։ Իսկ թույլ գործերը, որ չէին հավանում, ՍՏԻՊՎԱԾ ինքն էր սիրում։ Մոտ էր այն պահը, երբ նա պիտի զգար, թե մարդկանց ստեղծած երկրորդ բառը արդարությունն է։

He sobered up and began to wonder why he remembered that ugly girl. He remembered what he had remembered and was amazed at it again and again. Then he approached the typewriter. He was a writer and could not stand his successful work.  Because everyone liked them and it seemed like that works  belongs someone else. And the unsuccessful works, that they did not like, he HAD TO like.  The moment was near, when he would feel that the second word humans had created was justice.

Հետո նա կամաց֊կամաց մոռացավ այս բոլորը, ու արդեն պատուհանից այն կողմ լսելի էր գրամեքենայի տկտկոցը։

Հիմա պատուհանից այն կողմ այլեւս տկտկոց չէր լսվում, որովհետեւ նա ավարտել էր իր պատմվածքը, սակայն չէր կարողանում գտնել վերնագիրը։

Then he slowly forgot all about it, and the click of the typewriter could be heard beyond the window.

There was no more knock on the window now, because he had finished his story, but could not find the title.