«Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիր, Ավագ դպրոց, 9-5դասարան
Ռուսերեն տարբերակը
В одном царстве долго не знали войн. А где не бывает войн, там расцветает искусство. Создают его мастера, а их в этом царстве было немало. Где много мастеров, там нередки и споры. А где бесконечны споры, там нужен судья. Народ, обычно не любивший таскаться по судам, охотно шёл к нему. Причина была простая: судья был человеком строгим, но справедливым.
Продолжить чтение «Արդար դատավորը․ թարգմանություն»
Մարդկանց հույզերի աշխարհը շատ հարուստ է ու բազմազան։ Բայց ուսումնասիրությունները թույլ են տվել պարզել, որ հիմնական հույզերը մի քանիսն են, իսկ մյուսները ստացվում են դրանց խառնումից։ Հիմնական հույզերի հնարավոր զուգորդությունների թիվը շատ մեծ է, քանի որ մարդու հոգեկանում զուգորդվում են յուրաքանչյուր հիմնական հույզի տարբեր ինտենսիվության տարբերակներ։ Հիմնական են կոչվում այն հույզերը, որոնք կազմված են 3 գլխավոր բաղադրիչներից՝ 1. հատուկ նյարդային հիմքից 2. դիմախոսական բարդություններից 3. հատուկ սուբյեկտիվ ապրումից (զուտ ներհոգեկան կողմից)։
Մարդու հիմնական հույզերն են՝ կանխազգացումը, հետաքրքրվածությունը, ուրախությունը, համակրանքը, վախը, զարմանքը, տխրությունը, զզվանքն ու զայրույթը։ Սրանք անհրաժեշտ են ինչպես անհատի, այնպես էլ տեսակի պահպանման համար։ Այդ հույզերից յուրաքանչյուրը առաջ է բերում այնպիսի ակտիվություն, որը ֆունկցիոնալ նշանակություն ունի կյանքի պահպանման համար։ Օրինակ՝ վախը կամ սարսափը պաշտպանական հուզական հակազդում է և անհատին հեռու է պահում վտանգներից։ Զայրույթն առաջ է բերում ավերիչ, ագրեսիվ վարք և վերացնում է օրգանիզմի պահանջմունքների բավարարման ճանապարհին հանդիպող արգելքները։ Մնացած հույզերը կամ ավելի բարդ են, կամ էլ թվարկված հույզերի ուժգնության տարբեր աստիճաններն են։ Ինչո՞ւ են սրանք կոչվում հիմնական կամ առաջնային։ Դրա պատճառն այն է, որ դրանք նախ մարդուն տրված են ժառանգականորեն և հոգեկանում ծագում են ինքնաբերաբար, այլ ոչ թե ուսուցման հետևանքով։
Hello, my name is Valery. Now I’ll tell you how our classes were being held. We had 3 classes in a week. The classes were done in a good atmosphere. Miss Angela was explaining the lesson to us and was giving examples from the society. We also organized a short but a meaningful movie-watching. This year we did various things. The work was done for the improvement of the language. Also, there were some deals, which were boring because of the teacher, but interesting. I specially like one of my works named “About Gata”. During this work I’ve talked about the Armenian gata and what it symbolizes. During this year, I’ve learnt many themes which are gonna be useful for my speech. Compared to the previous years, my knowledge on the English language got deeper and for that I’m really grateful to my teacher. So, this is my short summary of my English lesson. I hope, that this virus will “leave” us soon and we’ll be able to return to our daily normal life. I’m looking forward to my coming-soon-year: I’ll be learning many interesting topics, unfortunately in a different place.
Այս նյութով ներկայացնում եմ իմ կատարած աշխատանքները հայոց լեզու և գրականություն առարկաներից։
Հայոց լեզվի առաջադրանքներ
Գրականության առաջադրանքներ
Ստեղծագործական աշխատանքներ
Ընթերցումներ
Նախագծեր
x-y =4
xy=5
x1=5 x2=-1
5. Թվաբանական պրոգրեսիայում а, = 69 և Տ10֊ը հավասար է հաջորդ 20 անդամների գումարին: Գտեք պրոգրեսիայի տարբերությունը:
D=-2
6. 243 և 1 թվերի միջև տեղադրեք 4 թվեր, որոնք տրված թվերի հետ կազմեն երկրաչափական պրոգրեսիա:
243,81,27,9,3,1
7. ABC եռանկյան մեջ AC= 5 սմ, մյուս 2 կողմերի գումարը 7 սմ է, իսկ Cos<BAC=4/5:
ա/ Գտեք եռանկյան փոքր կողմի երկարությունը:
բ/ Գտեք եռանկյան մակերեսը:
գ/ Գտեք եռանկյանը ներգծած շրջանագծի շառավիղը:
8. Շրջանագծի լարի երկարությունը 12 սմ է և ձգում է 60°-ին հավասար
աղեղ: Գտեք աղեղի երկարությունը:
9. Երկու բրիգադներ միաժամանակ սկսեցին փորել 225 մ երկարության
թունելը, շարժվելով իրար ընդառաջ: Հայտնի է, որ առաջին բրիգադը
մեկ օրում 1/2 մ ավելի է փորում քան երկրորդը:
ա/ Քանի՞ մետր էր փորում երկրորդ բրիգադը 1 օրում, եթե նրանք
հանդիպել են փորելը սկսելուց 50 օր հետո:
բ/ Քանի՞ տոկոսով ավելի էր փորում առաջին բրիգադը մեկ օրում:
10. Երկու պոմպ աշխատելով միասին լողավազանը դատարկում են 12
ժամում: Եթե ավազանի կեսը դատարկվեր միայն առաջին պոմպով,
իսկ երկրորդ կեսը միայն երկրորդով, ապա ավազանը կդատարկվեր
25 ժամում: Քանի՞ ժամում կդատարկվեր ավազանը միայն առաջին
պոմպով, եթե հայտնի է, որ այն ավելի արագ է դատարկում քան
երկրորդը:
Շուտով կբոլորի 2 ամիսը, ինչ բոլորս մեկուսացված ենք մեր տներում: Չարաբաստիկ հիվանդության մասին տեղյակ էին բոլորը, բայց ոչ-ոք չէր կարող պատերացնել, որ այն կխլի մեզնից շատ ժամանակ, և կդառնա հազարավոր մարդկանց մահվան պատճառ։ Լրատվական նորություններին հետևելը, դարձել է մեր ընտանիքի առօրյայի մի մասը։ Արդեն այդքան սարսափազդու չեն վարակակիրների թվերը, որքան որ վարակի հետևանքով զոհերի թիվը։ Մեր ընտանիքը նույնպես հետևում է կանոններին՝ հնարավորինս մնալով տանը, չնայած կարոտում ենք մեր ընկերներին, հարազատներին և մեր չքնաղագեղ քաղաքը։ Մեկուսացման ընթացքում ժամանակը հետաքրքիր անցկացնելու համար դիտում եմ արտասահմանյան ֆիլմեր, զբաղվում դրանց վերլուծությամբ։ Հուսամ, որ այս ամենը կավարտվի հնարավորինս շուտ, և մենք կվերադառնանք մեր բնականոն կյանքին։
Каждый раз я с интересом читаю данное высказывание. Оно заставляет меня задуматься .
Каждый из нас приходит в этот мир, чтобы сыграть свою роль, отведённую ему судьбой. Кто-то делает великие открытия, кто-то создаёт великие произведения искусства,кто-то спасает животных, кто-то помогает сиротам.Мы играем огромную роль с судьбе людей, которых встречаем на своём пути,так же как и они играют огромную роль в нашей жизни.
Каждый человек в обществе имеет свою социальную роль . Но и эту роль можно сыграть по-разному. Кто-то может жить «не своей жизнью», а жить напоказ,одевая «маску»,скрывая истинного себя. Кто-то ,наоборот,быть чересчур открытым ,озарять всех вокруг своим светом.
Вся наша жизнь — спектакль, а значит люди играют роли в этом спектакле «жизнь».И самое главное ,на мой взгляд ,играть достойно,прожить достойно свою жизнь .
Русский писатель Антон Павлович Чехов был очень скромным человеком. Он не любил торжественных собраний, поздравлений, произносимых книжно и долго, не любил, когда кто-нибудь начинал его хвалить. Обычно в таких случаях он, рассерженный, уходил. Но однажды, когда его хвалили, он был весел, и это не было ему неприятно, потому что слова, сказанные людьми, были простые и искренние. Это произошло так. Антон Павлович вместе со своей сестрой Марией ехал в поезде. Рядом с ними сидели двое мужчин и разговаривали. На станции один из них вышел из вагона и купил новый журнал, в котором был помещен рассказ Чехова. – Чехов – мой любимый писатель. Читали ли вы что-нибудь из его произведений? – сказал он, обращаясь к Антону Павловичу. – Гм… Когда-то… – неопределенно ответил Чехов. – Советую прочитать! Другой пассажир, одетый в черный костюм, тоже вступил в разговор и начал хвалить Чехова: – Это один из лучших писателей. Рассказы, написанные им, маленькие, а прочитаешь внимательно, подумаешь – и открывается широкая картина русской жизни. Он вам нравится? – Гм… Не знаю, – опять ответил Антон Павлович. Мария улыбнулась и посмотрела на брата. Чехов, не узнанный этими людьми, был спокоен, только глаза его смеялись. Пассажиры продолжали начатый разговор. – Чехов – врач. Он был бы очень хорошим доктором, если бы не был писателем. В Мелихове, где он теперь живет, он бесплатно лечит всех и дает лекарства. – Да, он хороший человек, – сказал мужчина в черном костюме. – Вы слышали, что недавно открылись школы, построенные Чеховым для крестьян? Любят его люди, и он любит и знает людей, поэтому рассказы, написанные им, так хороши … 45 И долго еще пассажиры говорили о Чехове, о его произведениях. Антон Павлович сидел, слушал, покашливая, этих случайно встреченных людей и говорил непонятное «гм …, гм». Мария очень хотела открыть им правду. Она тихо сказала: – Антон, скажи им, кто ты. – Гм…, – ответил он и покачал головой. – Ну, Антон, – просила она брата. Но он как будто не слышал ее. Она замолчала и только иногда, слушая пассажиров, тихо говорила: – Скажи… Скоро должно было кончиться это совместное путешествие. Мария попросила брата: – Разреши мне сказать им, что ты Чехов! Он посмотрел на нее смеющимися глазами и отрицательно покачал головой. На следующей станции пассажиры вышли из вагона, так и не узнав, что они говорили с Чеховым и что в русской литературе есть хороший и интересный писатель Антон Павлович Чехов, произведения которого ему надо прочитать.
Ռուս գրող Անտոն Պավլովիչ Չեխովը շատ համեստ մարդ էր .Նա չէր սիրում հանդիսավոր հավաքույթները, շնորհավորանքները, գիրք արտասանելով և երկար ժամանակ չէր սիրում երբ ինչ-որ մեկը սկսում էր գովաբանել նրան: Սովորաբար նման դեպքերում նա, զայրացած, հեռանում էր .Բայց մի անգամ, երբ նրան գովաբանում էին, նա ուրախ էր, և դա նրա համար տհաճ չէր ,քանի որ մարդկանց կողմից արտասանված խոսքերը պարզ էին և անկեղծ: Դա պատահեց այսպես: Անտոն Պավլովիչը քրոջ հետ Մարիայի գնում էր գնացքով: Երկու մարդ նստած էին նրանց կողքին և խոսում էին: Կայարանում նրանցից մեկը դուրս եկավ մեքենայից և գնեց նոր ամսագիր,որում տեղադրված էր Չեխովի պատմությունը: — Չեխովը իմ ամենասիրելի գրողն է: Դուք ինչ-որ բան կարդացե՞լ եք նրա գործերից: Նա ասաց ՝ դիմելով Անտոն Պավլովիչին: «Հա՛մ … Մի անգամ …», — չհամոզված պատասխանեց Չեխովը: — Ես խորհուրդ եմ տալիս կարդալ: Սև կոստյում հագած ևս մեկ ուղևոր նույնպես ներս մտավ: զրույցի ընթացքում և սկսեցին գովաբանել Չեխովին. — Սա լավագույն գրողներից մեկն է: Նրա կողմից գրված պատմություններ փոքր, բայց ուշադիր կարդացեք, մտածեք դրա մասին — և բացվում է ռուսական կյանքի լայն պատկեր: Դու հավանում ես նրան «Ի Umմ … Ես չգիտեմ», — կրկին պատասխանեց Անտոն Պավլովիչը: Մարիան ժպտաց և նայեց եղբորը: Չեխով, չճանաչված այս մարդիկ հանգիստ էին, միայն նրա աչքերը ծիծաղում էին: Ուղևորները շարունակեցին զրույցը: — Չեխովը բժիշկ է: Նա շատ լավ բժիշկ կլիներ, եթե չլիներ գրող .Մելիխովում, որտեղ այժմ նա ապրում է, Բուժում է բոլորին և դեղեր տալիս: «Այո, նա լավ մարդ է», — ասաց սևազգեստ տղամարդը: կոստյումը — Լսե՞լ եք, որ վերջերս կառուցվել են դպրոցներ Չեխովի կողմից գյուղացիների՞ համար: Մարդիկ սիրում են նրան, և նա սիրում է և գիտի մարդկանց, հետևաբար, նրա կողմից գրված պատմությունները այնքան լավն են … Եվ երկար ժամանակ ուղևորները խոսում էին Չեխովի մասին, նրա գործերի մասին: Անտոն Պավլովիչը նստեց, հազաց լսում էր այս հանդիպած մարդկանց և տարօրինակ ասում «հա …, հա»: Մարիան իսկապես ուզում էր ճշմարտությունն բացահայտել : Նա մեղմ ասաց. — Անտոն, ասա նրանց, թե ով ես դու: «Հըմ …», — պատասխանեց նա և սեղմեց գլուխը:«Դե, Անտոն», — հարցրեց նա եղբորը: Բայց նա կարծես չէր լսում նրան: Նա լռեց և միայն երբեմն լսելով ուղևորներին ՝ նա հանգիստ ասում էր — Ասա ինձ … Շուտով ավարտվեց այս համատեղ ճանապարհը: Մերին հարցրեց եղբորը. — Թույլս տուր ինձ ասեմ, որ դու Չեխովն ես: Նա ծիծաղող հայացքով նայեց նրան և բացասական գլուխը շարժեց. Հաջորդ կայարանում ուղևորները դուրս եկան մեքենայից, չիմանալով, որ նրանք խոսել են Չեխովի հետ, և որ ռուս գրականության մեջ կա լավ և հետաքրքիր գրող Անտոն Պավլովիչ Չեխով, որի գործերը նա կարդալու կարիք ունի:
Ամեն անգամ մեր ընտանեկան ալբոմը թերթելիս մայրիկս պատմում է որևէ լուսանկարի պատմություն: Եվ այդ պատմությունները դառնում են իսկական հուշագրություններ: Այդ լուսանկարներից մեկի մասին ուզում եմ պատմել: Մորական պապիկս ու տատիկս ծնվել են Թեհրանում:1946 թվականին նրանք շատ հայրենադարձների վերադարձել են հայրենիք` Հայաստան։ Այս լուսանկարը արվել է 1975 թվականին Հաղթանակի անվան զբոսայգում։ Մայրս պատմում է, որ այն ժամանակ Հայաստան այցելողները անպայման լուսանկարվում էին Մայր Հայաստան հուշարձանի մոտ: Լուսանկարում ամենափոքրը մայրս է՝ մեկ տարեկան հասակում։ Կինը, ով գրկել է մորս, տատիկս է՝ Մարիամը։ Գլխարկով տղամարդը պապիկս է՝ Թովմասը։ Տատիկիս կողքին կանգնածը կինը մայրիկիս հորաքույրն է՝ Ծաղիկը։ Հորաքրոջ կողքին նրա ամուսինն է՝ Երեմիան։ Նրանք նույնպես Թեհրանից էին և հյուր էին եկել` նշելու մայրիկիս մեկամյակը։ Շարքի վերջում կանգնած տղամարդը պապիս ավագ եղբայրն է՝ Սուքիասը։ Նրանցից միայն մայրս է մեզ հետ: Մորս պատմելով մեծ գերդաստան ենք ունեցել` բարի ավանդույթներով, հյուրընկալությամբ:
Վալերի Բալասյան 