Արդար դատավորը․ թարգմանություն

Աղբյուրը

Ռուսերեն տարբերակը

В одном царстве долго не знали войн. А где не бывает войн, там расцветает искусство. Создают его мастера, а их в этом царстве было немало. Где много мастеров, там нередки и споры. А где бесконечны споры, там нужен судья. Народ, обычно не любивший таскаться по судам, охотно шёл к нему. Причина была простая: судья был человеком строгим, но справедливым.

Однажды мастера-художники пришли к судье с просьбой рассудить их затянувшийся спор, чья картина достойна потомков. Решить этот спор было тем более трудно, что каждый из мастеров искренне считал своё творение самим совершенством. Призадумался судья. Мастера молча ждали. Наконец судья произнёс:

— На создание картин вам требовалось время. Чтобы постичь созданное вами, тоже нужно время — у судьи мнение должно быть одно. Поэтому мне, чтобы решить этот спор, нужно три года.

Согласились мастера и разошлись по своим делам. С нетерпением ждали. Когда три долгих года, наконец, прошли, судья велел выставить на площади плоды трудов художников. Собрался народ. Каждый из мастеров тайно любовался своим творением, как мать ребёнком, не замечая его недостатков. А люди не могли глаз отвести от картин: всякая из них хороша по-своему…

— Позовите палача! — повелел судья.

Палач явился на площадь и встал перед судьёй:

— Уничтожь все картины!

Ураганом налетел палач на холсты. Никто и глазом моргнуть не успел, а картины уже превратились в груды мусора. Только одна уцелела. Палач тоже был мастером своего дела, и то, что картина не погибла, поразило его. Со свирепой решимостью он снова бросился на неё. Поднял свой меч. Народ замер. Поднять-то меч палач поднял, а опустить — не смог. Картина была сильнее меча! Картина была сильнее палача!

— Сильных испытывают огнём! — сказал судья и сам поджёг.

Когда дым рассеялся и пепел осел, народ увидел, что картина до сих пор цела.

— Вот лучшая из лучших! — сказал судья.

Мастера, придя в себя, бросились на судью. Тот сказал:

— Повесить меня вы всегда успеете. Не полезнее ли узнать, почему погибли картины, и почему осталась одна?

Самые рассудительные согласились с ним.

— Любая из картин, погибших сегодня, могла бы с успехом служить людям. Но мы выбрали лучшую из лучших! В картине, которую не взял ни меч, ни жар огня, собрано самое главное, что понемногу рассеяно во всех остальных. Я поступил жестоко с десятками мастеров, чтобы сберечь в будущем время десяткам тысяч людей — вашим детям и внукам. Обогатившись наследием предков, они успеют творить ещё и своё! Я считаю, что поступил честно и по-другому поступить не мог. А теперь назначьте мне казнь, достойную моей вины.

Հայերեն տարբերակը

Մի թագավորությունում  երկար ժամանակ պատերազմներ չկային: Իսկ այնտեղ, որտեղ չկա պատերազմ, ծաղկում է արվեստը: Այն ստեղծում են վարպետները, սակայն թագավորությունում նրանք շատ չէին: Իսկ որտեղ  շատ են վարպետները, այնտեղ հաճախակի են վեճերը: Իսկ որտեղ վեճերն անվերջ են, այնտեղ դատավորի կարիք կա: Ժողովուրդը, սովորաբար չի սիրում դատական քաշքշուկները, սակայն  սիրով գնում է դատավորի մոտ, որովհետև նա թեկուզ խիստ, բայց արդարադատ է:
Մի անգամ վարպետ- նկարիչները եկել էին դատարան` պահանջելով լուծել  իրենց ձգձգված վեճը, թե ում  նկարն է արժանի գալիք սերունդներին: Այս վեճը դժվար էր լուծել, քանի որ վարպետներից յուրաքանչյուրն անկեղծորեն իր գործը համարում էր կատարյալ: Դատավորը ընկնում է մտածմունքների մեջ: Վարպետները լռությամբ սպասում էին։ Վերջապես, դատավորն հայտարարում է․
— Նկարները ստեղծելու համար ձեզնից ժամանակ է  պահանջվել: Ձեր ստեղծածը հասկանալու համար ևս ժամանակ է անհրաժեշտ, դատավորը պետք է ունենա մեկ կարծիք, դրա համար, որպեսզի ես լուծեմ այդ վեճը, պետք է երեք տարի:
 Վարպետները համաձայնեցին և գնացին իրենց գործին։ Անհամբեր սպասում էին։ Երբ վերջապես անցան երեք երկար տարիները, դատավորը հրամայեց նկարիչների աշխատանքները  ցուցադրել հրապարակում: Հավաքվեց ժողովուրդը: Վարպետներից յուրաքանչյուրը, ինչպես մայրը երեխայով,  գաղտնի հիանում էր իր ստեղծագործությամբ՝ չնկատելով նրա թերությունները: Եվ մարդիկ չէին կարողանում աչքները կտրել նկարներից. նրանցից յուրաքանչյուրը լավն է յուրովի …

— Կանչեք  դահճին, — հրամայեց դատավորը:
Դահիճը հայտնվեց հրապարակում և կանգնեց դատավորի առջև:
— Ոչնչացրու բոլոր նկարները:
Դահիճը փոթորկի պես հասավ  կտավներին: Ոչ ոք դեռ  աչքը  չթարթած` նկարներն  վերածվեցին  աղբակույտերի: Միայն մեկը փրկվեց: Դահիճը ևս իր արհեստի վարպետն էր, և այն, որ նկարը չէր ոչնչացել, ապշեցրեց իրեն:Դաժան վճռականությամբ նա կրկին արձակվեց նկարի վրա, բարձրացրեց  սուրը: Ժողովուրդը սառեց: Դահիճը բարձրացրեց սուրը, բայց չկարողացավ այնիջեցնել: Նկարը սրից ուժեղ էր: Նկարը դահճից ուժեղ էր:

 -Ուժեղներին կրակով են փորձում, — ասաց դատավորը և անձամբ վառեց նկարը :
Երբ ծուխը ցրվեց, և մոխիրը նստեց, մարդիկ տեսան, որ նկարն անվնաս է:
— Ահա լավագույններից լավագույնը,— ասաց դատավորը:
Վարպետները, ուշքի գալով, հարձակվեցին դատավորի վրա։ Նա ասաց․
-Ինձ կախել դուք միշտ էլ կհասցնեք։ Արդյո՞ք ավելի օգտաշատ  չէ պարզել, թե ինչու են նկարները ոչնչացել, և ինչու է միայն մեկը  մնացել:
Ամենախոհեմները համաձայն էին  նրա հետ:
— Այսօր ոչնչացված յուրաքանչյուր նկար  կարող էր հաջողությամբ ծառայել մարդկանց: Բայց մենք ընտրեցինք լավագույններից լավագույնը: Նկարում, որին ոչ սուրը և ոչ էլ կրակը հաղթեց, ամբողջացված  է ամենագլխավորը, որը  քիչ-քիչ ցրված կերպով էր բոլոր մյուսներում: Ես  դաժանորեն վարվեցի տասնյակ վարպետների հետ, որպեսզի ապագայում փրկեմ տասնյակ հազարավոր մարդկանց` ձեր երեխաներին և թոռներին: Հարստանալով իրենց նախնիների ժառանգությամբ` նրանք կհասցնեն ստեղծել իրենց սեփականը: Ես գտնում եմ, որ ազնիվ եմ վարվել,  այլ կերպ չէի կարող: Հիմա սահմանեք ինձ պատիժ, որն արժանի է իմ մեղքին:

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s